|
 Ci, którzy na Å›wiÄ™ta czy Sylwestra wyrwali siÄ™ do Polski, wracajÄ… teraz grupowo, rodzinnie, stadnie lub samotnie do ziemi obcej obiecanej. Z adekwatnym poÅ›wiÄ…tecznym bagażem emocjonalnym oraz kacem dziesiÄ™ciolecia, naród tÅ‚amsi siÄ™ w drugiej Å›wieżoÅ›ci samolotach, to dopijajÄ…c siÄ™, to dopiero zaczynajÄ…c leczyć noworocznÄ… melancholiÄ™. Ze sformatowanej i ujednoliconej twarzy tÅ‚umu wyziera poczucie beznadziei, pomieszane z dziwnym jakimÅ› katharsis, jakby jakaÅ› jej część skÅ‚adowa nie wracaÅ‚a na niesaksoÅ„skÄ… obczyznÄ™, a uciekÅ‚a nareszcie z jakiegoÅ› nieznoÅ›nego kieratu rodzimej samowolki lub samowalki.
Who by his lady’s command...
Pan pod oknem definitywnie ma jakieÅ› poważne zobowiÄ…zania. Nerwowo krÄ™ci obrÄ…czkÄ™, jakby paliÅ‚o go jeszcze ostatnie napomnienie Å›lubnej, która przykazaÅ‚a nie wracać aż do spÅ‚acenia kredytu. BÅ‚agalne, urywkowe spojrzenie do wewnÄ…trz portfela wywoÅ‚uje na jego twarzy uÅ›miech peÅ‚en przytÅ‚umionej dumy i poczucia straty zarazem, ten, który zmusza kÄ…ciki ust do wygiÄ™cia siÄ™ ku doÅ‚owi po krótkiej obietnicy zajaÅ›nienia w peÅ‚ni na naszym obliczu. Odwracam wzrok, gdy jego dÅ‚oÅ„ zaciska siÄ™ nerwowo w pięść na oparciu fotela.
Who by his own hand...
WybujaÅ‚y mÅ‚odzieniec o celtyckim profilu wygodnie rozpiera siÄ™ w fotelu przy przejÅ›ciu o dwa rzÄ™dy dalej. RozglÄ…da siÄ™ jakby oceniajÄ…c, który z pasażerów nada siÄ™ na sÅ‚uchacza jego niesamowitej historii. Jego do pracy nikt nie wysyÅ‚aÅ‚, sam siÄ™ zebraÅ‚ w sobie, bo na Podhalu o zarobek nieÅ‚atwo a i naród tym skorszy do podróży, że już od wielu lat zasila szeregi cieÅ›li i budowlaÅ„ców na różnych kontynentach. „Zwyczaj taki” - wyobrażam sobie jak mówi ni to z dumÄ…, ni z pewnoÅ›ciÄ… siebie. Widocznie, wrÄ™cz namacalnie cieszy go perspektywa pozostawienia za sobÄ… zatroskanych oczu i spracowanych rÄ…k matki. ZnalazÅ‚ siÄ™ góral, któremu nie żal.
Who by fire...
Pomimo, że para siedzÄ…ca przede mnÄ… zajmuje teoretycznie dwa miejsca, wydaje siÄ™ nierozÅ‚Ä…cznÄ… jednÄ… i niepodzielnÄ… osobÄ…. Już drugÄ… godzinÄ™ dotykajÄ… siÄ™ stale – to dÅ‚onie, to ramiona, to gÅ‚owy. Przez caÅ‚y ten czas nie pada ani jedno sÅ‚owo. Tych dwoje jedzie do wymarzonej wolnoÅ›ci. Być może ucieka. Nie widzÄ™ ich twarzy, ale ukradkowe, tÄ™skne ruchy wskazujÄ… na coÅ› o wiele bardziej skomplikowanego niż szczeniacka miÅ‚ość wbrew woli rodziny.
Who by very slow decay...
Stare, dobre małżeÅ„stwo naprzeciwko stadium ognia uczuć albo nigdy nie miaÅ‚o, albo byÅ‚o to tak dawno, że najstarsi górale nie pamiÄ™tajÄ…. Pani o obmierzÅ‚ej i zimnej twarzy naznaczonej latami nerwów bez uciekania siÄ™ do żóÅ‚tej piguÅ‚ki obsesyjnie grzebie w taniej, czarnej (pasujÄ…cej do wszystkiego) torebce, bez żadnego wyraźnego powodu. WyÅ‚awia z niej raz chusteczki, raz jakieÅ› pożóÅ‚kÅ‚e dokumenty, by w koÅ„cu odÅ‚ożyć ten przenoÅ›ny skarbiec pod siedzenie przed sobÄ…, jak kazaÅ‚a stewardessa. Nie minie jednak pięć minut i pani powróci do swojego natrÄ™ckiego zajÄ™cia, ku doskonaÅ‚ej obojÄ™tnoÅ›ci swojego męża, który już od dwudziestu piÄ™ciu lat udaje, że Å›pi. Bez szczególnego wysiÅ‚ku widzÄ™ tych paÅ„stwa w takim samym rozdaniu w milionie różnych sytuacji – w dużym pokoju (pani grzebie, pan Å›pi), w koÅ›ciele (jak wyżej), w poÅ›piechu przed bramÄ… niebios, na audiencji u Å›wiÄ™tego Piotra. Przebiega mnie dreszcz.
Who by high ordeal...
Obok mnie siedzi kobieta lat być może trzydziestu, o spokojnych, niewidzÄ…cych oczach. Jest nieskazitelna – maniery, gesty, wyglÄ…d zewnÄ™trzny. Można by powiedzieć, że jest atrakcyjna, gdyby na jej twarzy, najwyraźniej niespokrewnionej z gÅ‚Ä™biÄ… oczu, rysowaÅ‚o siÄ™ coÅ› oprócz maniakalnego skupienia objawiajÄ…cego siÄ™ mimowolnym drżeniem każdego poszczególnego mięśnia znakomicie widocznego pod do ostatecznoÅ›ci dopracowanym klasycznym makijażem. Od momentu zajÄ™cia miejsca jest pochÅ‚oniÄ™ta lekturÄ… jakiegoÅ› opracowania naukowego. Nagle kobieta siÄ™ga po dÅ‚ugopis i, widocznie zdajÄ…c sobie sprawÄ™, że siÄ™ jej przyglÄ…dam, pisze na marginesie strony poÅ›piesznie kostropatymi, choć czytelnymi literami, na mój chyba wyÅ‚Ä…czny użytek: nicht zurűck mich ruf’ ins Leben. ‘Interesuje paniÄ… lingwistyka?’- pyta bez szczególnego zastanowienia i nie zwracajÄ…c siÄ™ do mnie. ‘Bardzo’ odpowiadam i wracam do mojej lektury.
And who shall I say is calling?
Urszula Uí Sirideáin |
Felietony, porady 
